1 lipca 2012 r z mapy administracyjnej sądownictwa znikną 122 najmniejsze sądy rejonowe

W miejsce znoszonych jednostek utworzone zostaną wydziały zamiejscowe – odrębne dla spraw cywilnych, karnych, nieletnich i wieczystoksięgowych. Tak więc dla obywatela niewiele się zmieni bowiem swoje sprawy nadal załatwiać będzie na miejscu. Gorzej będą mieć sędziowie, którzy oprócz orzekania w dotychczasowym sądzie rejonowym będą mogli zostać „zatrudnieni” do orzekania w nowym sądzie rejonowym.

Finansowo zyska budżet bowiem ubędzie prezesów, wiceprezesów i przewodniczących w likwidowanych sądach.

Rozporządzenie o likwidacji najmniejszych sądów ma zostać podpisane najpóźniej w lutym 2012 r. Niebawem rozpoczną się konsultacje z samorządami niezadowolonymi z propozycji Ministerstwa Sprawiedliwości. Z reformy MS się jednak z pewnością nie wycofa.

Z załączonego do artykułu projektu Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych… wynika, że w obszarze Sądu Okręgowego w Zamościu pozostaną sądy rejonowe w Biłgoraju, Zamościu oraz Tomaszowie Lubelskim a zniesione mają być takie sądy w: Hrubieszowie, Janowie Lubelskim oraz Krasnymstawie natomiast w ich miejsce mają zostać utworzone:

1. W Sądzie Rejonowym w Biłgoraju:
   • Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Janowie Lubelskim
   • Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Janowie Lubelskim
   • Zamiejscowy Wydział Rodzinny i Nieletnich z siedzibą w Janowie Lubelskim
2. W Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Lubelskim:
   • Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Hrubieszowie
   • Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Hrubieszowie
   • Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Hrubieszowie
3. W Sądzie Rejonowym w Zamościu:
   • Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Krasnymstawie
   • Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Krasnymstawie
   • Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Krasnymstawie

   link do projektu rozporządzenia: http://static.presspublica.pl…

źródło: genowefatokarska.pl

Pamięć o tych, mieszkańcach Zamojszczyzny – tysiącach mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy w tym miejscu – w obozie przejściowym w Zwierzyńcu  – przebywali w strasznych warunkach w oczekiwaniu na często jedynie straszliwszy – gorszy los. Stąd po selekcji trafiali do obozów koncentracyjnych, na roboty przymusowe do Niemiec,  a dzieci do pracy lub co gorsza do zniemczenia. Już w transportach przesiedlanych często czekała śmierć lub gehenna. szczególnie przejmujący był los tych niewinnych przecież dzieci, których tak wiele zginęło podczas transportu z głodu, chorób i zimna lub które wywiezione do Niemiec już nigdy stamtąd nie wróciły. Dlatego właśnie gromadzimy się tu pod tym pomnikiem, aby oddać hołd tym, którzy tu ginęli lub wyjechali w nieznane. Gromadzimy się także by wyrazić wdzięczność, tym którzy nie pozostali bierni, lecz z wielką ofiarnością udzielali pomocy osadzonym w obozie lub ratowali  jadących  w transportach.

Do często tragicznej historii Naszej Ojczyzny mieszkańcy Zwierzyńca piękną kartę ofiarnej pomocy przesiedlonym. Motorem tej pomocy byli Jan i Róża Zamoyscy,  którzy ruszyli z wielką pomocą: ratowali chore i wycieńczone dzieci, udzielali pomocy rodzinom przesiedlonych. Przewożonym w strasznych warunkach dzieciom przyszli kolejarze i mieszkańcy miejscowości przez które transporty te przejeżdżały. Im należy się również nasza wielka wdzięczność.

Tą pamięć i wdzięczność możemy w tym miejscu manifestować dzięki organizatorom dzisiejszej uroczystości 68. rocznicy likwidacji obozu przejściowego. Dziękuję Zarządowi i członkom Stowarzyszenia Dzieci Zamojszczyzny z Panem Prezesem Bolesławem Szymanikiem, a wiemy że wśród członków Stowarzyszenia są świadkowie i uczestnicy tych tragicznych wydarzeń. Dziękuję Samorządowi Zwierzyńca z Panem Burmistrzem i jego pracownikami, którzy włożyli w organizację tej uroczystości wspólnie z Członkami Stowarzyszenia tak wiele wysiłku. Pragnę Wam serdecznie podziękować za ten trud, który podejmujecie od wielu lat. Serdecznie dziękuję!

Dziękuję księżom z Jego Ekscelencją ks. Bp. Wacławem Depo za obecność i przewodniczenie modlitwie oraz Mszy Świętej, która zostanie odprawiona w kościele pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Polski – zbudowanym jako pomnik przecież w miejscu gdzie znajdował się obóz.

Pamiętając o tragicznych losach wielu tysięcy przesiedlanych mieszkańcach powiatu Biłgorajskiego, Hrubieszowskiego, Tomaszowskiego i zamojskiego, którzy tu w Zwierzyńcu przebywali w obozie przejściowym i którego początek likwidacji tu rozpamiętujemy, dziękujemy Opatrzności, że nasz Naród, nasze państwo cieszy się długimi latami pokoju, a także już  ponad 20 – letnim okresem pełnej niepodległości.

Zwierzyniec, 21.08.2011 r.

Dowódca grupy UPA “Turiw” – “Rudyj”, 24 czerwca 1943 r. Stawka”.

Rzeź rozpoczęła się nad ranem 11 lipca 1943 r. obejmując swoim zasięgiem: Gurów Wielki, Gurów Mały, Wygrankę, Zdżary, Zabłoćce – Sądową, Nowiny, Zagaje, Poryck, Oleń, Orzeszyn, Romanówkę, Lachów, Gucin i inne. O rozmiarach zbrodni dokonanych w powiecie włodzimierskim świadczą następujące dane (wg. www.lwow.com.pl); we wsi Gurów na 480 Polaków ocalało tylko 70 osób; w Porycku wymordowano prawie całą ludność polską – ponad 200 osób; w kolonii Orzeszyn na ogólną liczbę 340 mieszkańców zginęło 270 Polaków; we wsi Sądowa spośród 600 Polaków tylko 20 udało się ujść z życiem, w kolonii Zagaje na 350 Polaków uratowało się tylko kilkunastu. Zabójstw dokonywano z wielkim okrucieństwem, z użyciem broni palnej, siekier, noży lub innych narzędzi. Mordowano ludzi we śnie i w kościołach (np.: Poryck, Kisielin). Nie było litości dla dzieci, kobiet, starców i księży…

Tamtego dnia w skoordynowanej akcji bandy UPA  zaatakowały jednocześnie około 100 polskich miejscowości.

Szacuje się, że łącznie w latach 1939-1947 na Kresach Wschodnich z rąk oprawców zginęło co najmniej 150 tys. Polaków (źr). Umierali tylko dlatego, że byli Polakami. Nacjonaliści Ukraińscy spod znaku OUN-UPA mordowali również swoich rodaków (liczbę ofiar szacuje się w tysiącach) tych, którzy odważyli się pomagać naszym rodakom, lub przeciwstawiali się faszystowskiej ideologii swoich pobratymców.

Przez dziesiątki lat Zbrodnia Wołyńska była tematem tabu. W imię tzw. poprawności politycznej prawda o tamtych dniach była ukrywana podobnie jak prawda o Zbrodni Katyńskiej. Do świadomości społecznej docierały jedynie szczątkowe dane. Przekazywane zwykle przez świadków wydarzeń.

W wyniku katastrofy smoleńskiej z dnia 10 kwietnia 2010 roku świat usłyszał o Zbrodni Katyńskiej. Jednak prawda o Rzezi Wołyńskiej, określonej przez Ewę Siemaszko jako genocidium atrox, czyli ludobójstwo straszliwe, dzikie, okrutne, w dalszym ciągu oczekuje na rzetelne jej opisanie. Rodziny Wołyńskie nadal muszą toczyć boje o postawienie zwykłego krzyża w szczerym polu -tam gdzie niegdyś istniały tętniące życiem wioski (zdjęcia).

Znamienny wpis w księdze kondolencyjnej wyłożonej 10.04.2010r. w delegaturze LUW w Zamościu umieścili członkowie Stowarzyszenia Upamiętniania Polaków Pomordowanych na Wołyniu:

Zburzyliście MUR KATYŃSKI, pomagaliście nam rozdrapywać rany przeszłości, by się nie zabliźniły czyny podłości.

Zostaliśmy po raz drugi osieroceni. Wierzymy, że Wy po drugiej stronie życia, z pomocą Pana Boga pomożecie nam zburzyć MUR WOŁYŃSKI, w upamiętnieniu ludobójstwa 200 tys. Polaków wymordowanych na Wołyniu i Kresach Wschodnich.

Żegnają Was na wieczną pamięć sieroty Wołynia, członkowie Stowarzyszenia Upamiętniania Polaków Pomordowanych na Wołyniu z Siedzibą w Zamościu.

Wobec zaistniałego stanu rzeczy o pamięć kresowych ofiar zaczęły się upominać poszczególne samorządy wojewódzkie. Dotychczas stosowne uchwały podjęły sejmiki województw: Dolnośląskiego,  Opolskiego, Podkarpackiego i Lubuskiego. Również Sejmik Województwa Lubelskiego – na wniosek Klubu Radnych PSL – przyjął jednoznaczne stanowisko w sprawie uczczenia ofiar ludobójstwa dokonanego na ludności polskiej na Kresach Południowo-Wschodnich w latach 1942–1947 przez nacjonalistów z UPA, 14 Dywizji SS “Galizien” oraz innych ukraińskich formacji zbrojnych. Radni zapewniają o wdzięcznej pamięci o tych Ukraińcach, którzy często za cenę własnego życia nieśli pomoc swoim polskim sąsiadom.

Z okazji 68  rocznicy ukazał się pierwszy numer Kresowego Serwisu Informacyjnego, organu medialnego porozumienia pokoleń kresowych. Jest to  wydanie bezpłatne, rocznicowe.

“PAMIĘTAMY o lipcu 1943 na Kresach
11 lipca, o 22:00 zapalmy Światełko Pamięci.
Zapalone w naszych oknach świece niech symbolizują pamięć o ponad 130 tysiącach rodaków bestialsko zamordowanych przez OUN-UPA na Kresach II RP” – KSI 01/2011.

“Redakcja K.S.I. chce dotrzeć do wszystkich Kresowian, nawet tych nie zaglądających do internetu i umożliwić im dostęp do informacji kresowych. Dlatego zwracamy się z apelem nie tylko do wnuków, synów ale znajomych a nawet sąsiadów o drukowanie tego serwisu dla osób którym bliskie są sprawy kresowe”.

Zachęcam Państwa do lektury.

Wydawnictwo dostępne jest pod linkiem:

http://ksi.kresy.info.pl/numer01.pdf

Cały serwis:

http://ksi.kresy.info.pl

W słowie wstępnym do „Księgi Cmentarnej Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu” były Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźctwie Ryszard Kaczorowski podkreśla między innymi: „Plan likwidacji państwa polskiego, unicestwienia inteligencji i wyniszczenia biologicznej substancji narodu, realizowany w okresie II wojny światowej przez naszych sąsiadów, był zbrodnią ludobójstwa, potępioną przez zwycięskie mocarstwa, ale ograniczoną jedynie do działań hitlerowców. Wojenne zbrodnie sowieckie pokryto zmową milczenia, zapominając także o tym, że systematyczną likwidację żywiołu polskiego Stalin i jego poplecznicy zaplanowali już na trzy lata przed wybuchem wojny”[1].

Bez procesów i wyroków, w drobiazgowo zorganizowanym procesie eksterminacji polskich elit, w kwietniu 1940 r. strzałem w tył głowy zgładzono ponad 21 tysięcy polskich oficerów, urzędników, policjantów, funkcjonariuszy straży granicznej, służby więziennej i duchownych. W tej liczbie ofiar znajduje się 24 rzymskokatolickich księży, kapelanów Wojska Polskiego z lat 1919–1939, którzy po 17 września 1939 r. stali się jeńcami wojennymi w sowieckich obozach Kozielsk, Ostaszków i Starobielsk, po czym zostali zamordowani w 1940 r. w Katyniu, Charkowie i Kalininie – Twerze. W 2009 r. zostali oni zgłoszeni na kandydatów do procesu beatyfikacyjnego Męczenników Wschodu „Katyń 1940”. W liczbie 24 zgłoszonych do procesu beatyfikacyjnego kapłanów jest trzech księży z Diecezji Lubelskiej w osobach:

• ks. Józef Czemerajda – proboszcz z Czartowca zmobilizowany do WP w 1939 r.
• ks. Aleksander Dubiel – kapelan ZHP z Lublina, od 1938 r. w rezerwie WP
• ks. Stanisław Kontek – zawodowy kapelan WP od 1938 r.

Niniejsza publikacja zawiera zbiór informacji biograficznych na temat wyżej wymienionych księży. Biogramy, które się w niej znajdują opracowane są przede wszystkim na podstawie biogramów i zasobów będących w dyspozycji Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie, w których posiadanie autor wszedł dzięki uprzejmości pani Barbary Tarkowskiej – przedstawiciela Stowarzyszenia.

Wspomniane zasoby są stale poszukiwane i aktualizowane. Zawierają dane pozyskane m.in. z Polskiego Czerwonego Krzyża, Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Muzeum Katyńskiego, Centralnego Archiwum Wojskowego, Kurii różnych diecezji oraz członków rodzin ofiar.

1 i 2 października w Warszawie odbyło się III Forum Funduszy Europejskich, w którym uczestniczyłem w imieniu Wojewody Lubelskiego.

Forum było okazją do podsumowania osiągnięć najsprawniejszych krajowych beneficjentów w zakresie pozyskiwania funduszy unijnych. Odbyły się panele tematyczne oraz dokonano wręczenia nagród w konkursach EUROLIDER  2010 oraz „Polska Pięknieje – 7 Cudów Funduszy Europejskich”. Wręczenia wyróżnień dokonała  Minister Rozwoju Regionalnego Elżbieta Bieńkowska.
Celem Konkursu o Nagrodę Ministra Rozwoju Regionalnego Eurolider 2010 było nagrodzenie i wyróżnienie osób, które angażują się w wykorzystanie Funduszy Europejskich poprzez realizację przedsięwzięć służących rozwojowi lokalnemu i lokalnej społeczności. Poprzez Konkurs Ministerstwo Rozwoju Regionalnego chciało wyróżnić i nagrodzić najbardziej aktywne, kreatywne, zaangażowane osoby, które działając w swoim najbliższym otoczeniu wykorzystują możliwości, jakie stwarzają unijne środki.

Wśród laureatów eurolidera znalazła się również osoba z naszego województwa – Anna Szokaluk

Pani Anna Szokaluk jest Kierownikiem Wydziału Rozwoju Gospodarczego w Urzędzie Miasta w Rejowcu Fabrycznym, w województwie lubelskim. Dzięki jej działaniom wybudowano nowe drogi i sieć kanalizacyjną, zmodernizowano budynek zespołu szkół i przystosowano go do potrzeb osób niepełnosprawnych. Za jej sprawą mieszkańcy gminy mogą korzystać z bezpłatnych punktów dostępu do Internetu. Działalność pani Anny przyczynia się do usprawnienia komunikacji w mieście, poprawy jego estetyki i atrakcyjności inwestycyjnej. Pani Anna przyznaje, że pozyskiwanie środków z Funduszy Europejskich to szansa na rozwój miasta, a dla niej i jej współpracowników – wyzwanie i pasja. Jeżeli dzięki tym pieniądzom możemy więcej, lepiej i ładniej to trzeba to wykorzystać – twierdzi Pani Ania. Innym radzi, że nie należy bać się procedur. Uważa, że najskuteczniejsze są projekty pisane we własnym zakresie, bo to daje szansę na wysoką ocenę ekspertów. A uchwycenie i wyeksponowanie specyfiki projektu w dokumentach aplikacyjnych to połowa sukcesu.

W konkursie „Polska Pięknieje” niestety zabrakło wyróżnień dla Lubelszczyzny, ale laureatem w kategorii TURYSTYKA TRANSGRANICZNA I MIĘDZYNARODOWA zostało nieodległe „Dostępne muzeum”. Zintegrowany program dla osób niepełnosprawnych ze Stalowej Woli.

III edycja Konkursu została oficjalnie ogłoszona 16 grudnia 2009 r. w Zielonej Górze na konferencji „Polska Pięknieje – od unijnego projektu do markowego produktu turystycznego”. Biuro konkursu przyjmowało zgłoszenia projektów od 4 stycznia 2010 r. do 15 lutego 2010 r. W tegorocznej edycji zgłoszono 138 projektów, spośród których 24 maja 2010 r.

źródło: www.funduszeeuropejskie.gov.pl

W Michalowie oraz Dołhobyczowie w imieniu Wojewody Lubelskiego – Genowefy Tokarskiej zwróciłem się do zebranych rolników w następujących słowach:

Drodzy Rolnicy!

Dożynki są czasem dziękczynienia, są czasem podziękowań Bogu za zbiory i podziękowań ludziom za włożony trud. I tak jak w dożynkowej pieśni: „Niesiemy ten wieniec z pszenicy i żyta, Aby każdy polak miał chleba do syta” – Wy przynosicie dziś wieńce symbolizujące różnorodność i bogactwo zbiorów oraz bochenki chleba będące symbolem obfitości pożywienia. Przychodzicie na dożynki z wdzięczności, ale też dlatego, że tak nakazuje polska tradycja – za dary się dziękuje.

Ja też Wam dziękuję. W święto plonów zwracam się do Was drodzy Rolnicy z wyrazami uznania dla Waszej pracy. Dziękuję za trud, który w nią wkładacie mimo wielu przeciwności nie tylko pogodowych, ale i tych ekonomicznych. Dożynki pokazują Wasze umiłowanie do ziemi, tej polskiej ziemi, na której pracujecie i pracowali Wasi dziadowie. Ale to nie ta sama wieś. Zmieniacie ją z dnia na dzień, z roku na rok. Polska wieś jest coraz piękniejsza i nowocześniejsza, a rolnictwo odgrywa istotną rolę w polskiej gospodarce. Stała modernizacja i wprowadzanie innowacji determinują rozwój oraz otwartość na zmiany zachodzące w europejskim i polskim rolnictwie. Wierzę, że dzięki takiej postawie jesteśmy gotowi stawić czoła poważnym wyzwaniom i problemom jakie niesie ze sobą współczesna gospodarka.

Życzę by nadchodzące lata przynosiły obfite plony. Wszystkim Rolnikom składam serdeczne życzenia pomyślności w tej trudnej i ciężkiej pracy, a także zdrowia i wszelkiego dobra.

Pozdrawiam tradycyjnie – Szczęść Wam Boże!

źródła powyższych fotografii i pozostałe zdjęcia:

galeria zdjęć (www.bilgoraj.com.pl) – gromada

fotoreportaż (www.powiatzamojski.pl) – Michalów

opis i galeria z dożynek (www.bilgorajski.pl)

strona gminy Sułów

dożynki w Dołhobyczowie (strona starostwa powiatowego w Hrubieszowie)

Ochotnicza Straż Pożarna i jej lokalne organizacje odgrywają wielką rolę w życiu miast i wsi w rozwoju ich życia społecznego a także kulturalnego. Trudno wyobrazić sobie oblicze Lubelszczyzny bez drużyn OSP, bez tego charakterystycznego rysu, który wnoszą one do życia swoich społeczności, swoich małych ojczyzn.

Strażacy pełnią zaszczytną, ale i odpowiedzialną służbę, w której wykazują się ofiarnością, zaangażowaniem i profesjonalizmem. To wszystko sprawia, że jest to służba nowoczesna i ciesząca się społecznym zaufaniem.

Życzę strażakom Zamojszczyzny wszystkiego najlepszego w służbie, pracy zawodowej i życiu rodzinnym. Życzę pełnej satysfakcji z wykonywania wybranego zawodu oraz poczucia społecznego uznania.

Przypadł mi w udziale zaszczyt uczestniczenia w tej uroczystości w imieniu Wojewody Lubelskiego – Genowefy Tokarskiej.

W uroczystości pożegnania wzięli udział przedstawiciele Ministerstwa Obrony Narodowej, Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowództwa Wojsk Lądowych, 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej oraz władz wojewódzkich  i samorządowych województwa lubelskiego.

Program uroczystego pożegnania, odbywającego się  zgodnie z ceremoniałem wojskowym, obejmował m.in.:

-  przemówienia okolicznościowe zaproszonych gości honorowych: dowódcy Wojsk Lądowych, dowódcy operacyjnego Sił Zbrojnych, dowódcy Polskich Sił Zadaniowych i wojewody lubelskiego;
-  przekazanie żołnierzom przez marszałka województwa lubelskiego i prezydentów miast flagi województwa lubelskiego oraz drogowskazów z nazwami miejscowości: Lublin, Chełm i Zamość;
-   odczytanie rozkazu o skierowaniu żołnierzy w rejon misji;
-   podpisanie protokołu przekazania pododdziałów;
-   defilada pododdziałów;
-   koncert Orkiestry Garnizonowej.

Po blisko rocznym okresie formowania i szkolenia VII zmiany Polskich Sił Zadaniowych ISAF, z początkiem kwietnia rozpocznie się zasadnicza rotacja żołnierzy do Afganistanu. Główne zadania, jakie będą realizować polscy żołnierze w rejonie misji, to m.in.:

-  ochrona wojsk własnych oraz koalicji;
- prowadzenie wraz z afgańskimi siłami bezpieczeństwa wspólnych działań mających na  celu zapewnienia bezpieczeństwa w prowincji Ghazni;
- szkolenie afgańskich sił bezpieczeństwa: Afgańskiej Armii Narodowej (Afghan National Army – ANA) oraz afgańskiej Policji (Afghan National Police – ANP).

źródło:Tekst: kpt. Dariusz Drączkowski
oficer prasowy 3 Brygady Zmechanizowanej

Właściciele zwierząt domowych myślą, że wystarczy tylko „kochać” swoją świnkę morską. Ale takie podejście pomija potrzeby gatunku. Jak choćby tę, że zwierzę chce mieć towarzysza czy towarzyszkę. Pewnego dnia w jednym z kantonów do domu młodego małżeństwa wezwano policję. Sąsiedzi zaalarmowali, że mąż bije żonę. Przy okazji funkcjonariusze dostrzegli w klatce „osamotnionego” kanarka. Mężczyźnie postawiono zarzut nie tylko pobicia małżonki, ale i złego traktowania zwierzęcia (…)

Do konstytucji (sic!) Szwajcarii wprowadzono poprawkę mówiącą, że flora ma prawo do godnego traktowania. Zapis taki oznacza, że czymś złym jest np. ścinanie czy zbieranie dzikich kwiatów przydrożnych bez żadnej racjonalnej przyczyny.

źródło i pełny tekst: polskatimes.pl

Wygląda na to, że kryzys kryzysem a ludziom i tak z dobrobytu przewraca się w głowach