Rozmiłowany w Bogu i bliźnim, patriota, harcerz, kapłan wielkiego ducha i światłego umysłu. Żołnierz WP, uczestnik Kampanii Wrześniowej, ofiara zbrodniczego systemu komunizmu, którego symbolem stał się Katyń. Zabity strzałem w tył głowy w Twerze*.

Aleksander Dubiel urodził się 7 grudnia 1906 roku we Frampolu, był synem Franciszka i Zofii z Maciągów. Szkołę podstawową i sześć klas gimnazjum ukończył we Frampolu. W Męskim Gimnazjum Biskupim w Lublinie ukończył klasę siódmą, był rok 1925. Wtedy to podejmuje ostateczna decyzję wyboru drogi życiowej – chce być kapłanem Chrystusa. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Lublinie. Po ukończeniu formacji w seminarium, 21 czerwca 1931 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Mszę prymicyjną ksiądz Aleksander odprawił w kościele parafialnym we Frampolu trzy dni później 24 czerwca 1931 roku.

Następnie podjął studiował na wydziale teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i uzyskał stopień licencjata teologii. Kontynuował dalej studia teologiczne, ale ich nie ukończył.

Ks. Aleksander Dubiel w stroju harcerskim /pierwszy z lewej/

Obrazek prymicyjny ks. Aleksandra Dubiela /1931 r./

W czasie nauki w gimnazjum, studiów i dalszej swojej pracy, jako duszpasterz aktywnie działał w Związku Harcerstwa Polskiego. Uzyskiwał kolejne stopnie młodzieżowe, a następnie instruktorskie w roku 1933 – pierwszy stopień instruktorski.

Ks. Aleksander Dubiel podczas Mszy św. polowej na obozie harcerskim w Puławach.

W sierpniu 1936 roku skierowany zostaje, przez bp Marian Leon Fulman (1866-1945) do pracy duszpasterskiej. Objął stanowisko wikariusza w parafii pod wezwaniem Św. Pawła w Lublinie przy ul. Bernardyńskiej 5, które pełnił do sierpnia 1939 roku. W 1938 zostaje mianowany przez Naczelnika Głównej Kwatery Harcerstwa Harcmistrzem i powołany na stanowisko drużynowego drużyny zastępowych przy Komendzie Lubelskiej Chorągwi Harcerzy.

ks. Aleksander Dubiel

Jego praca duszpasterska to okres wytężonej aktywnej formacji młodzieży. Ks. Dubiel odbywa liczne wyjazdy z harcerzami po Europie, m. in. do Jugosławii czy Finlandii. Przed samym wybuchem II wojny światowej wyjeżdża do Danii, która jest kolejnymi etapami jego wędrówek z harcerzami. Podczas wyjazdów kapelan dba o formowanie sumień i umysłów młodych ludzi w duchu narodowo – katolickim, przekazując im wiedzę i miłość do Boga, Kościoła i Ojczyzny. Niedługo on sam i jego wychowankowie będą musieli zdać najtrudniejszy egzamin w życiu. Egzamin z wiary i poświęcenia dla Polski.

Druh wizytator Aleksander Dubiel na obozie harcerskim w Milejowie, 13 sierpnia 1933 r.

Po powrocie z Danii ks. Aleksander Dubiel zostaje zmobilizowany w stopniu kapitana Wojska Polskiego. Zostaje kapelanem.

Ksiądz Aleksander ze swym bratem Franciszkiem tuż przed wybuchem wojny /początek 1939 r./

Ks. Aleksander Dubiel i jego brat por. Franciszek Dubiel /rok 1937/

Zdjęcie z lat 30-tych XX wieku młodzi ludzie z Frampola na starym „Trakcie Austriackim” w kierunku „ Idla” wśród nich ks. Aleksander Dubiel w kapeluszu i z laską oraz ks. Józef Kras i ks. Aleksander Miazga, z założonymi rękami z lewej Stanisław Wąsek /pozostałe osoby nie zostały rozpoznane/

Zdjęcie wykonane z okazji 50 – lecia pożycia małżeńskiego Andrzeja Maciurzyńskiego i Marianny z Oleszków oraz Mszy św. prymicyjnej ks. Adolfa Burlewicza w lipcu 1927 roku /ks. Aleksander Dubiel stoi pierwszy z prawej, na zdjęciu także księża i klerycy wywodzący się z parafii Frampol/

Przebieg służby wojskowej księdza Dubiela w kampanii wrześniowej nie jest znany. Wiadomym jest, że po wkroczeniu wojsk rosyjskich na ziemie polskie, tj. 17 września 1939 roku znalazł się na terenach zajętych przez Armię Czerwoną i dostał się do niewoli. Jako jeniec radziecki przebywał początkowo w Kozielsku o czym świadczy list jaki napisał do swoich bliskich w Lublinie kpt. Michał Hakiel 29 listopada 1939 roku. Przekazuje on ukłony między innymi od ks. Dubiela.

Z nieznanych powodów ks. Aleksander zostaje przewieziony do obozu w Ostaszkowie**, skąd 8 stycznia 1940 roku wysłał kartkę pocztową do swojego ojca, w tym też obozie przebywał, co najmniej do pierwszych dni kwietnia 1940 roku. Na liście wywozowej z obozu w Ostaszkowie nr 019/2 z 7 kwietnia 1940 roku pod poz. 38 znajduje się nazwisko ks. Dubiela. Jeńcy umieszczeni na takiej liście kierowani byli do dyspozycji NKWD w Kalininie – Twer.

Tablica pamiątkowa

Jak podaje Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, t. I, Warszawa 2006: ks. Dubiel Aleksander, s. Franciszka i Zofii z Maciągów, ur. 7 XII 1906 we Frampolu, absolwent Biskupiego Gimnazjum Męskiego i Seminarium Duchownego w Lublinie, święcenia kapłańskie otrzymał 21 VI 1931. Student Wydziału Teologicznego KUL, uzyskał licencjat. Wikariusz Parafii św. Pawła w Lublinie. Harcmistrz ZHP. Kapelan DOK II ze starszeństwem 1 I 1939. Początkowo więziony w Kozielsku zginął w Twerze w 1940 roku. Prawdopodobnie wszyscy zamordowani oficerzy i przedstawiciele inteligencji zostali pochowani w mogile zbiorowej w okolicy wsi Miednoje.

10 listopada 2007 roku kapitan Aleksander Dubiel zostaje pośmiertnie awansowany do stopnia majora.

* Wiosną 1940 roku NKWD wymordowało w swojej siedzibie w Twerze około 6300 polskich oficerów policji, żandarmerii, członków Korpusu Ochrony Pogranicza i innych więźniów z obozu w Ostaszkowie. Zamordowani zostali najprawdopodobniej pogrzebanych w zbiorowych mogiłach nieopodal miejscowości Miednoje.

** W odległości 11 km od Ostaszkowa na wysepce Stołobnyj (Столобный i częściowo na półwyspie Swietlica (Светлица, na jeziorze Seliger (Селигер, znajdują się zabudowania prawosławnego monastyru „Nilowa Pustynia” (Нилова Пустынь z XVII-XIX. W okresie lat 1927-1939 funkcjonował tu obóz pracy dla przestępców małoletnich. W latach 1939-1940 działał tu założony przez NKWD obóz dla polskich jeńców wojennych (8397 osób w listopadzie 1939, 6570 w kwietniu 1940), później w większości decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z dnia 5 marca 1940, rozstrzelanych w budynku więzienia NKWD w Twerze (wówczas Kalinin) przy ul. Sowietskiej i pogrzebanych najprawdopodobniej w położonym o 32 km nieopodal miejscowości Miednoje ośrodku rekreacyjnym NKWD we wsi Jamok. Osadzonymi byli m.in. funkcjonariusze Policji Państwowej, Policji (autonomicznego) Województwa Śląskiego, Korpusu Ochrony Pogranicza, Żandarmerii Wojskowej, Straży Więziennej, oficerowie wywiadu Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego, oficerowie i żołnierze WP, księża, pracownicy sądów oraz osadnicy wojskowi ze wschodniej części II RP.

Tekst: AB
Foto ze zbiorów: AB, Z. Dubiela

źródło: www.bilgoraj.com.pl