W słowie wstępnym do „Księgi Cmentarnej Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu” były Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźctwie Ryszard Kaczorowski podkreśla między innymi: „Plan likwidacji państwa polskiego, unicestwienia inteligencji i wyniszczenia biologicznej substancji narodu, realizowany w okresie II wojny światowej przez naszych sąsiadów, był zbrodnią ludobójstwa, potępioną przez zwycięskie mocarstwa, ale ograniczoną jedynie do działań hitlerowców. Wojenne zbrodnie sowieckie pokryto zmową milczenia, zapominając także o tym, że systematyczną likwidację żywiołu polskiego Stalin i jego poplecznicy zaplanowali już na trzy lata przed wybuchem wojny”[1].

Bez procesów i wyroków, w drobiazgowo zorganizowanym procesie eksterminacji polskich elit, w kwietniu 1940 r. strzałem w tył głowy zgładzono ponad 21 tysięcy polskich oficerów, urzędników, policjantów, funkcjonariuszy straży granicznej, służby więziennej i duchownych. W tej liczbie ofiar znajduje się 24 rzymskokatolickich księży, kapelanów Wojska Polskiego z lat 1919–1939, którzy po 17 września 1939 r. stali się jeńcami wojennymi w sowieckich obozach Kozielsk, Ostaszków i Starobielsk, po czym zostali zamordowani w 1940 r. w Katyniu, Charkowie i Kalininie – Twerze. W 2009 r. zostali oni zgłoszeni na kandydatów do procesu beatyfikacyjnego Męczenników Wschodu „Katyń 1940”. W liczbie 24 zgłoszonych do procesu beatyfikacyjnego kapłanów jest trzech księży z Diecezji Lubelskiej w osobach:

• ks. Józef Czemerajda – proboszcz z Czartowca zmobilizowany do WP w 1939 r.
• ks. Aleksander Dubiel – kapelan ZHP z Lublina, od 1938 r. w rezerwie WP
• ks. Stanisław Kontek – zawodowy kapelan WP od 1938 r.

Niniejsza publikacja zawiera zbiór informacji biograficznych na temat wyżej wymienionych księży. Biogramy, które się w niej znajdują opracowane są przede wszystkim na podstawie biogramów i zasobów będących w dyspozycji Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Warszawie, w których posiadanie autor wszedł dzięki uprzejmości pani Barbary Tarkowskiej – przedstawiciela Stowarzyszenia.

Wspomniane zasoby są stale poszukiwane i aktualizowane. Zawierają dane pozyskane m.in. z Polskiego Czerwonego Krzyża, Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Muzeum Katyńskiego, Centralnego Archiwum Wojskowego, Kurii różnych diecezji oraz członków rodzin ofiar.